Życie Dragana Sotirovića to historia niezwykła. Można powiedzieć, że to legenda partyzantki serbskiej i polskiej. Przez lata powojenne i czasy komunizmu była nie tyle zapomniana, co przemilczana. Nie mogło być inaczej, ze względu na jego działalność i poglądy. Pierwszy współpracownik generała Mihajlovića w antyhitlerowskim i antykomunistycznym ruchu oporu w Jugosławii. Później żołnierz i dowódca oddziału AK we Lwowie i na Rzeszowszczyźnie. Wielokrotnie aresztowany, torturowany (więzienia w Belgradzie, stalagi w Rawie Ruskiej i Stryju, więzienia we Lwowie, Jarosławiu i Moskwie tu skazany na 10 lat łagru, Rzeszowie) zawsze szczęśliwie wychodził z opresji. Zdolności dowodzenia, wymagania wobec podwładnych, brawurowe ucieczki i skuteczna walka w partyzantce budują jego autorytet i legendę wśród żołnierzy. To mieszanka niepokornej natury, bohaterstwa, przenikliwości, ale i odwagi do oddania swego życia w walce o niepodległość dwóch ojczyzn: Serbii i Polski. Jego wrogowie to hitlerowskie Niemcy i sowieci a dokładnie komuniści, którym nie zależy na niepodległości sojuszników. Szybko zrozumiał polityczne mechanizmy, które na zawsze pozbawiły go ukochanej ojczyzny i rodziny. To, co pomagało mu przetrwać, to głęboka wiara i religijność wpajana od najmłodszych lat przez rodziców i duchowych opiekunów. Pielgrzymki na świętą Górę Athos kształtują go w młodości i dają mu siłę po wojnie. Dodatkowo w czasach gdy nie mógł powrócić do ojczyzny, przebywając na emigracji, dają mu możliwość spotkania się z - pozostawionym w Serbii z mamą w czasie wojennej zawieruchy, później osieroconym - synem.
