Opis i zarys fabuły
Władze komunistyczne starały się przekonać społeczeństwo, że przestępczość to problem wyłącznie krajów kapitalistycznych, pomijając w mediach kryminalne wydarzenia z Polski Ludowej. Tylko ograniczona grupa osób, w tym milicjanci i lokalna społeczność, miała wiedzę o tych incydentach, choć często była ona fragmentaryczna, co sprzyjało rozpowszechnianiu plotek. Dopiero po upływie wielu lat, dzięki archiwom i relacjom świadków, możliwe stało się zrozumienie prawdziwego przebiegu tych zdarzeń i obalenie wersji propagandowych, które nie odzwierciedlały rzeczywistości W 1957 roku nieznani sprawcy dokonują włamania do Muzeum Śląskiego we Wrocławiu. Ich łupem pada 13 bezcennych płócien. Wśród nich znajdują się m.in. obrazy Gierymskiego, Matejki i Kossaka. Kilka dni później złodzieje przysyłają anonim z żądaniem okupu. List podpisany jest tajemniczym pseudonimem "K- 44". Władze podejmują negocjacje z rabusiami. Żądania przestępców pojawiają się wśród ogłoszeń drobnych w "Expressie Wieczornym" i "Słowie Polskim". Milicja jest pewna, że ma do czynienia z międzynarodową szajką złodziei dzieł sztuki. Po kilku tygodniach jednak trop się urywa. Trzy lata później śledczym udaje się odzyskać obrazy. Okazuje się, że na czele spisku stał lokalny chuligan i pijaczek. Nikt nie wierzy, że nie miał wspólników. Stróże prawa kontynuują więc śledztwo. Pozostali członkowie bandy zostają jednak schwytani dopiero po trzynastu latach. W prasie nie pojawia się jednak żaden komentarz dotyczący ujęcia złodziei.