Dla nas wojna nie skończyła się w 1945

Opis i zarys fabuły

Film poświęcony ofiarom komunistycznych obozów pracy funkcjonujących w Polsce w latach 1944 - 1950 aż w 206 miejscowościach. Po zakończeniu II wojny światowej Sowieci wykorzystali obozy zbudowane przez nazistów do osadzenia w nich Niemców, Ślązaków, Ukraińców, Łemków, a także Polaków, którzy zostali uznani za "wrogi element" i "zdrajców narodu". W obozach zginęło około 75 tysięcy więźniów. Rosjanie, którzy tworzyli i nadzorowali obozy wspólnie z siłami polskimi, nie zadawali sobie trudu, żeby zweryfikować, kto powinien się w nich znaleźć. Decyzja o osadzeniu nie była poparta orzeczeniami sądów czy prokuratur, więźniowie trafiali tam bez wyroków, często na podstawie fałszywych donosów. Poza karaniem "germańców" i "wrogiego elementu" chodziło o zapewnienie niewolniczej siły roboczej, potrzebnej między innymi do demontażu sprzętu, który transportowano do Związku Radzieckiego. Komunistyczne obozy pracy nie tylko zaadoptowały obozową, poniemiecką infrastrukturę, ale też w podobny sposób postępowano wobec więźniów. W obozach panował głód, szalały choroby, a praca była ekstremalnie ciężka. Wiele relacji z obozowego życia wskazuje, że dokonywano w nich masowych aktów zemsty. W filmie wystąpią ostatni świadkowie tragicznych wydarzeń oraz nowe pokolenie pasjonatów historii badających historię obozów.