Wodospady Wiktorii

Opis i zarys fabuły

W 1855 roku szkocki misjonarz i odkrywca David Livingstone jako pierwszy Europejczyk natrafił w sercu Afryki na miejsce, które uznał za najpiękniejsze na tym kontynencie. Nazwał je na cześć królowej Wiktorii. W 1989 roku znajdujące się na rzece Zambezi wodospady wpisano na listę dziedzictwa światowego UNESCO. Okoliczna ludność określa je "dymem, który grzmi". Ma to związek z gęstą mgłą wznoszącą się na wysokość 300 m. Przyrodniczy dokument Thomasa Behrenda ukazuje wyjątkowość tego zakątka. Rezydenci raju Niepowtarzalne krajobrazy są tłem opowieści o zwierzętach, których życie uzależnione jest od przeplatających się pór suchej i deszczowej. W obliczu niedoboru wody stada słoni rozpoczynają wędrówkę z oddalonego o 100 km Parku Narodowego Hwange. Widzowie staną się świadkami przeprawy przez rzekę klanu samic i tworzących oddzielną grupę samców. Przekonają się, jak różne relacje społeczne panują w obu stadach. Zobaczą, co wyniknie ze spotkania słoni z hipopotamami. Okolice Wodospadów Wiktorii szczególnie upodobały sobie pawiany. Gdy nadchodzi pora sucha, nawet dla nich kończy się sielanka, lecz małpy mają pomysł na przetrwanie. Filmowcom udało się uchwycić wyzwania, jakie stawia przed fauną ten złożony ekosystem.