Opis i zarys fabuły
Historia ludzi działających w polskim ruchu oporu podczas II wojny światowej. Rok 1941. Na terenie Anglii kończy się szkolenie pięcioosobowego oddziału Polaków, którzy mają zostać zrzuceni na teren okupowanej ojczyzny, by przeprowadzać akcje dywersyjne. W jego skład wchodzą zawodowy major Wojska Polskiego Czesław Konarski (Jan Englert) i jego dwaj synowie - sportowiec i porucznik WP Władek (Jan Wieczorkowski) i student medycyny Michał (Jakub Wesołowski). Wszyscy trzej po klęsce wrześniowej przedostali się do Anglii. Żona Czesława, lekarka Maria (Katarzyna Gniewkowska), została w Polsce i nie wie, co dzieje się z jej bliskimi. Pozostali członkowie oddziału to absolwent architektury Markiewicz (Antoni Pawlicki), pochodzący z rodziny rzemieślniczej z warszawskiej Pragi, oraz Bronek Woyciechowski (Maciej Zakościelny), przed wojną jedyny dziedzic fortuny warszawskiego fabrykanta. W Warszawie przebywa narzeczona Bronka, aktorka Wanda (Maja Ostaszewska). Sądzi, że ukochany nie żyje i nie widzi sensu życia dla siebie. Zażywa truciznę i trafia do szpitala, gdzie ratuje ją doktor Maria Major Halbe szantażuje Karola. Ma on podawać się za specjalnego wysłannika władz londyńskich przysłanego do Warszawy, jeśli odmówi, jego uwięziona w Oświęcimiu siostra zginie. Po wyjściu z gestapo Karol udaje się do swojej byłej żony Wandy i prosi o pomoc. Maria po rozmowie z Heleną przenosi rannego Antka w inne miejsce. Janek idzie do dawnego mieszkania narzeczonej. Dowiaduje się, że Lena została wraz z rodziną przesiedlona do getta. Tymczasem Władek odwiedza matkę w szpitalu. Po wyjściu zostaje schwytany w ulicznej łapance i trafia na przesłuchanie do słynącego z okrucieństwa oficera Rappkego. Bronek przejmuje dowództwo nad oddziałem, który dokonuje egzekucji na zdrajcach, a drugi z członków oddziału, Janek, zostaje przydzielony do komórki, która zajmuje się wyrabianiem fałszywych dokumentów.